مليكا

نوشتن يا ننوشتن...مسأله اين است!

Sun, 19 Aug 2007 06:52:00 GMT

گفت: ببين!
اصولاً خانمها احساسي تر هستند. يعني عقلانيتشون گاهي دستخوش حالتهاي احساسيشون ميشه. گاهي زود با كسي دختر خاله ميشن. بعدش هم نميتونن همه چيز رو بسنجند. خيلي زود تو گرداب احساسات غرق ميشن.

گفتم:‌ شايد اين درست باشه. ولي وقتي يه جا مثل نت يه پيشفرض واسه خودشون قرار بدن، احتمال خراب شدنشون خيلي پايين مياد. اون هم اينه كه تا مطمئن نشدن طرفشون كلك نميزنه بهش اعتماد نكنن. يعني اصل اينه كه طرف مقابلشون يه آدم فريبكاره. حتي اگه با ظاهري پاك و متديّن ظاهر بشه. اگه ثابت شد كه پاكه اون وقت قبولش كنند.

گفت: اين كه گفتي، يكصد و هشتاد درجه با واقعيت فاصله داره. من خودم سراغ دارم دخترهايي رو كه تو همون چت اوّل شماره تلفنشونو بهم دادن بدون اينكه شناخت كاملي از من داشته باشن. تازه بعضيهاشون هم خودشون دادن. من نخواسته بودم.

گفتم: اشتباه بعضيها رو كه نميشه گردن همه انداخت. تازه همين رو هم ميشه فرهنگ سازي كرد. يه بنر اينترنتي بزرگ بسازيم روش بنويسيم:« خانمها تا مطمئن نشدن به كسي اعتماد نكنند!»اين رو هم ضميمه ش كنيم كه طرف مقابلتون اگه ادّعا كنه خانمه خطرناكتره. چون ممكنه واقعاً خانم نباشه. يا از اعتماد شما سوء استفاده بيشتري بكنه.

گفت: خب شما تا كي بايد منتظر بمونيد تا همة خانمها اينو ببين و بهش عمل كنند؟! تازه نميدوني كه صدي چند تاشون اين شعار رو قبول دارند؟

گفتم: داداش من! فرهنگ سازي يعني همين ديگه. طرف يه شعار رو ميبينه. اوّل ممكنه يا بهش توجه نداشته باشه يا اصلا قبولش نداشته باشه. اون قدر ميگيم تا بهش فكر كنه. خوبيها و بديهاي اون شعار رو هم خوب واسش بيان ميكنيم. اگه خوب بود خودش قبول ميكنه. آخه مردم كه لجباز به دنيا نيومدن؟

گفت:‌ ببين! شما اوّل بايد آمار بگيري ببيني چند تا از خانمها اين شعار رو قبول دارن؟

گفتم: باشه. اين هم بخاطر شما. البته اين شعار رو نبايد فقط خانمها قبول داشته باشند. از بين آقايون هم موافق نياز داريم كه براي فرهنگ سازي كمكمون كنند. پس اين كار رو ميكنيم و از همين الان يه نظر سنجي كنار وبلاگمون ميگذاريم. البته بايد اوْلش خوب اطلاع رساني بشه.

گفت: آخرش ميخواي حرف خودتو بقبولوني. ولي تا اينجاشو موافقم. البته يه نكته مونده كه خيلي كليديه. اون هم اينكه اطمينان خانمها هم اغلب از روي احساساته. يعني زود مطمئن ميشن. خيلي احتياط نميكنند. حتي اگه بخواهند احتياط كنند هم باز زود تأثير ميگيرن.

گفتم: اين ديگه از اون حرفهاست. اگه اين جور باشه خانمها اصلا نبايد پاشونو از خونه بيرون بذارن.

گفت:‌نه ديگه اين قدر. ولي پاشونو نبايد تو محيطهاي خطرناك و شبهه ناك بگذارن. چه حقيقي چه مجازي.

گفتم: اين طبق نظر شهيد مطهّري (ره) كه يه اسلام شناسه، تقواي ضعفه. نه تقواي قوّت. من هم دنبال تقواي ضعف نيستم. بايد وارد ميدان شد و محيط را تغيير داد. نهضت امام حسين ( عليه السلام) هنوز ادامه داره.

«كلّ يوم عاشوراء كلّ أرض كربلاء»

ايشون هم كه فقط واسه مردها نيومدن. زنها هم توي نهضت هستند.

گفت: قبول. ولي باز احتياط بيشتري كن.

گفتم:‌اون كه به چشم. حالا بذار ببينم نظرسنجي به جايي ميرسه يا نه؟

ادامه داره...

بنويسم يا ننويسم؟ شما چي ميگين؟

Thu, 02 Aug 2007 22:04:00 GMT

گفت وبلاگ ننويس.
گفتم چرا؟
گفت اينترنت خطرناكه!
گفتم: پس چرا خودت مي نويسي؟
گفت: آخه من پسرم! اينترنت واسه دخترها خيلي خطر داره!
گفتم: چطور؟! مگه واسه پسرها نداره؟
گفت:‌ چرا. ولي واسه دخترها خطرناك تره. زود گول ميخورن.آخه دخترها احساسي ترن. مگه نشنيدي چقدر دختر از راه اينترنت بد بخت شدند. يا مثلاً اين ازدواجهاي اينترنتي رو نشنيدي؟ همة دخترهاي بدبخت شدة نت، دخترهاي پاك و معصومي مثل تو بودند. اوّلش كه بد نبودند. به اين راهها كشيده شدند.
گفتم: آخه من فرق دارم.
گفت: چه فرقي؟!
گفتم: مثل تو فكر نمي كنم!
گفت:‌يعني چه؟ اين كه گفتي چه ربطي به موضوع داشت؟!
گفتم: ببين! تو منفعل فكر مي كني. ولي من فعّال.
گفت:‌باز نفهميدم.
گفتم:‌ ببين. تو فقط حرف از تأثير پذيري از اينترنت مي زني. ولي من حرف از تأثير گذاري. فكر مي كني محيط اينترنت رو كي بد كرده؟ غولهاي دريايي يا آدمهاي مرّيخي؟ نه داداش من! آدمهاي يه سر و دو پايي مثل من و تو. البته با امكانات بيشتر و سرمايه هاي بيشتر.
گفت: آخه من و تو كه تو اين محيط بيشتر از يه قطره در مقابل دريا نيستيم.
گفتم: منظورت كدوم درياست؟
گفت: درياي غول پيكر فرهنگ بي فرهنگي غرب. با ابررسانه هايي كه در اختيار داره. اون مثل يه ماري مي مونه كه من و تو را هم تو چنپرة قدرتش نگه داشته.
گفتم: يه چيز رو فراموش كردي.
گفت:‌چي رو؟
گفتم: خدا رو. مگه نشنيدي كه يوسف جوون توي زندون چون خدا رو فراموش كرد، هفت سال بيشتر زنداني شد؟ خب ما هم تو زندان فرهنگ غرب، نبايد يوسف خطاكار باشيم. قرآن كه واسه خوابوندن بچّه ها قصه نميگه. اينا رو گفته كه من و شما استفاده كنيم. من و تو اگه با خدا همراه شديم، غول رسانه اي غرب ميشه يه نقطه وسط يه اقيانوس بيكران. قبول داري يا نه؟
گفت: قبول. ولي هنوز يه چيز مونده.
گفتم :‌چي؟
گفت: ببين. من كه گفتم. تو دختري. زود تأثير مي گيري. تو اينترنت آدمهاي پست زيادند كه ميخوان تو رو بقاپن. خداي نكرده به دامشون ميفتي.
گفتم: يعني تو كه پسري ممكن نيست به دامشون بيفتي؟
گفت:‌ چرا. ولي كمتر.
گفتم:‌يعني چي كمتر؟
گفت:....
ادامه دارد...
راستي نظر يادت نره!

اين را هم بخوانيد

به نام آنكه جان را خرد آموخت

Sat, 28 Jul 2007 01:16:00 GMT

سلام

اين اولين پست منه

ممنون از اون دوستي كه منو به باغ وبلاگ نويسي دعوت كرد

خوشحالم كه شب ولادت اميرالمؤمنين شروع كردم

از ايشون كمك مي گيرم و به ايشون و فاطمه زهرا سيده ي زنان عالم توسل پيدا ميكنم

و از خدا ميخوام هر چي خيره از دلم به صفحه ي نت بياد

دوست دارم تو اين دنياي مجازي، حقيقتهايي كه تو دلم مونده رو بگم

نمي دونم چند يار موافق و رفيق شفيق پيدا مي كنم

ولي مهم اينه كه اينجا مثل دنياي حقيقي نيست كه مجبور به مجاز گويي بشم

خوشحالم كه ميشه حقيقت رو گفت؛ بي هيچ ترسي.

بايد بگم

و ميگم

اگه خدا بخواد

...

از شما دوست عزيز هم كمك ميخوام

چون از قديم گفتند:

اول رفيق بعدا طريق

طي اين مرحله بي همرهي خضر مكن

يا علي

يا زهرا